Sidebar

1. نخستين مسلمان ايرانى‏
سلمان فارسى نخستين ايرانى است كه پس از جستجوى دامنه‏ دار و رنج هاى فراوان و پيمودن راه ‏هاى طولانى و سفرهاى پرماجرا و گرفتار شدن به بردگى، گم شده خويش را پيدا كرد. او از چشمه زلال اسلام ناب محمّدى سيراب گرديد و گوى سبقت را در دين‏دارى و تقوا از هم‏كيشان خويش ربود و مدال پرافتخار «سلمان از ما اهل بيت است»  را از پيامبر (ص) دريافت نمود و به سلمان محمّدى معروف شد.  پيامبر (ص) درباره پيشگامى سلمان به اسلام فرمود:
پيشگامان چهار نفرند؛ من پيشگام عرب به اسلام هستم. صهيب پيشگام روميان به اسلام است. سلمان پيشگام ايرانيان به اسلام است و بلال پيشگام حبشه به اسلام مى ‏باشد.

در درس پيش اشاره شد، كه مؤسس شيعه، خداوند و مبلّغ آن پيامبر اكرم (ص) در طول 23 سال بعثت بود، كه به پيروى از حضرت على (ع) و التزام به ولايت و امامت آن حضرت پس از وى فرمان داد. پرسشى كه اينجا مطرح مى ‏شود اين است كه آيا در زمان پيامبر كسانى بودند كه على (ع) را به اين عنوان پذيرفته و او را ولى و جانشين پس از پيامبر (ص) قبول كرده باشند؟

1. معناى لغوى و اصطلاحى شيعه و تشيع‏
واژه «شيعه» به معناى پيرو و طرفدار است، و نيز گروهى كه اعضاى آن بر امرى يك سخن شوند و همچنين به معنى گروه ياران آمده است.  اين واژه با معناى لغوى‏اش در قرآن و روايت نيز آمده است: وَ إِنَّ مِنْ شيعَتِهِ لإِبْراهيمَ. (صافات: 83) پيامبر (ص) نيز فرمود: ان عليّاً وَ شيعَتُهُ هُمُ الفائِزُون». 

1. زمان و علل ظهور تشيع‏
براى پى بردن به اصالت و حقيقت هر چيز، بايد به زمان و علل ظهور آن توجه نمود، چنان‏كه در شناخت حقيقت تشيع نيز بايد، چنين كرد. برخى از نويسندگان متعصب يا ناآگاه بدون توجه به اين نكته، كوشيده ‏اند تشيع را مانند ساير فرقه‏ ها، گروهى نوظهور يا حزبى سياسى قلمداد كنند كه در اثر تحولات و دگرگوني هاى تاريخى، سياسى و يا اجتماعى پديد آمده است  و مى‏ خواهند با اتهاماتى واهى آن را از پيكر اسلام جدا سازند. از اين رو ديدگاه ها و نظريات گوناگونى درباره منشأ و تاريخ پيدايى تشيع ابراز كرده ‏اند، كه اين اختلاف ديدگاه ها، خود بهترين دليل بر ابطال ديدگاه هاى مغرضين و ناآگاهان و اثبات ديدگاه حق و مستند شيعه است كه دوران و منشأ پيدايى شيعه را به عصر نبوت بازمى‏ گرداند. در اين درس با اشاره به ديدگاه هاى غيرمنصفانه، به مستندات مهم عقلى، قرآنى و روايى ديدگاه حق مى‏ پردازيم.

حدیث

امام رضا (سلام الله علیه) : ما زارَني أحَدٌ مِن أولِيائي عارِفاً بِحَقّي إلّا شُفِّعتُ فيهِ يَومَ القِيامَةِ. هيچ يك از دوستانم مرا با شناختِ حقّم زيارت نمى كند مگر اين كه در روز قيامت شفاعتم از او پذيرفته مى شود. وسائل الشيعة - ج 10 - ص 434. میزان الحکمة : ج5- ص125- ح8175

ورود کاربر

  1. مجلات قرآنی
  2. تدبر در کلام وحی
پژوهشهای قرآن و حدیث

پژوهشهای قرآن و حدیث

مجله پژوهش های قرآن و حدیث دارای رتبه علمی -...
قرآن وحدیث

قرآن وحدیث

اين نشريه از انتشارات انجمن علوم قرآن و حدیث...
فصلنامه پژوهش‌هاى قرآنى

فصلنامه پژوهش‌هاى قرآنى

فصلنامة «پژوهش‌هاى قرآنى» نشريه‌اى تخصصى در...
فصلنامه پیام جاویدان

فصلنامه پیام جاویدان

فصلنامه پیام جاویدان »پيام جاويدان» به صورت...
شناخت چهره واقعی منافقین

شناخت چهره واقعی منافقین

فی قُلُوبِهِمْ مَرَضٌ فَزادَهُمُ اللَّهُ مَر...
اولی الامر کیست؟

اولی الامر کیست؟

سوره نساء آیه شریفه: ۵۹ أَطِیعُواْ اللّهَ وَ...
ماهیت واقعی مشرکین وکفار

ماهیت واقعی مشرکین وکفار

آیه ششم سوره مبارکه بقره: إِنَّ الَّذینَ کَف...
جانشینان پیامبر(ص)

جانشینان پیامبر(ص)

سوره نساء آیه شریفه: ۵۹ أَطِیعُواْ اللّهَ وَ...

پیوند ها