Sidebar

ارزش و اهمّيّت سخن‏

از جمله نعمت‏هاى پرارج و گران‏قدرى كه آفريدگار جهان به انسان عطا كرده و مايه اصلى آن را با سرشت بشر درآميخته، قدرت بيان است.
نعمت سخن ‏گفتن، عامل مهمّى در تكامل انسان‏هاست. در پرتو اين نعمت، علوم نظرى و تجارب عملى انسان‏ها به يكديگر منتقل مى شود.

هر ملّتى كه از تمدّن و فرهنگى اصيل و ريشه‏ دار برخوردار است، در برخوردهاى اجتماعى خود، شعارهاى خاصّى دارد. از مفهوم آيات و روايات اسلامى  چنين برمى ‏آيد كه «سلام» تحيّت مخصوص و شعار شريعت اسلامى است. خداوند متعال، پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله را به اين سنّت پسنديده موظّف كرده، مى‏ فرمايد:

«وَ إِذا جاءَكَ الَّذينَ يُؤْمِنُونَ بِاياتِنا فَقُلْ سَلامٌ عَلَيْكُمْ ...» 

آيين مقدّس اسلام، در كنار ديگر برنامه ‏هاى سازنده فردى و اجتماعى خود، از پيروانش مى‏خواهد، كه نسبت به آنچه از ديگران مى‏بينند، بى ‏تفاوت نباشند، بلكه آن‏ها را به سوى خوبى‏ ها فراخوانده، از بدى‏ها بازدارند. اين دو وظيفه اساسى (دعوت مردم به خوبى‏ ها و جلوگيرى از بدى‏ ها)، «امر به معروف و نهى‏ از منكر» نام دارد.

در امر به معروف و نهى از منكر، آنچه بسيار مهمّ است، اطّلاع و توجّه به شيوه‏ هاى امر و نهى است؛ زيرا چه ‏بسا به‏ كارگيرى يك شيوه نادرست موجب شود كه امر به معروف و نهى از منكر، بى نتيجه بماند، يا خداى نخواسته، در طرف، اثر معكوس بر جاى گذارد.
شناخت معروف و منكر و اطّلاع از شيوه ‏هاى امر و نهى و ضرورت به كار بستن اين شيوه ‏ها به اندازه‏اى مهمّ است كه پيشوايان بزرگوار اسلام از انجام اين دو فريضه بزرگ توسّط افراد ناآگاه از معروف و منكر منع كرده ‏اند.

انسان موجودى قابل احترام است، زيرا كرامت و شرافتى ستودنى دارد؛ تا جايى كه گل سرسبد موجودات و جانشين خدا در روى زمين شده، فرشتگان به كرنش و خضوع در برابر او مأمور گشته، و به احترام وى، به امر خدا در برابرش سجده كرده ‏اند. اين عظمت و بزرگى به اندازه‏اى است كه جبرئيل امين در شب معراج، هنگام نماز به نبى ‏اكرم صلى الله عليه و آله اقتدا مى‏ كند و او را برخود مقدّم مى ‏دارد، وقتى آن حضرت مى‏فرمايد:

شما جلو باش، جبرئيل مى‏گويد:
«إِنّا لانَتَقَدَّمُ اْلأدَمِيّينَ مُنْذُ أُمِرْنا بِالسُّجُودِ لِأدَمَ عليه السلام» 

ما از هنگامى كه مأمور شديم بر آدم عليه السلام سجده كنيم، بر آدميان پيشى نمى‏گيريم.

مقالات دیگر...

حدیث

امام رضا (سلام الله علیه) : ما زارَني أحَدٌ مِن أولِيائي عارِفاً بِحَقّي إلّا شُفِّعتُ فيهِ يَومَ القِيامَةِ. هيچ يك از دوستانم مرا با شناختِ حقّم زيارت نمى كند مگر اين كه در روز قيامت شفاعتم از او پذيرفته مى شود. وسائل الشيعة - ج 10 - ص 434. میزان الحکمة : ج5- ص125- ح8175

ورود کاربر

  1. مجلات قرآنی
  2. تدبر در کلام وحی
پژوهشهای قرآن و حدیث

پژوهشهای قرآن و حدیث

مجله پژوهش های قرآن و حدیث دارای رتبه علمی -...
قرآن وحدیث

قرآن وحدیث

اين نشريه از انتشارات انجمن علوم قرآن و حدیث...
فصلنامه پژوهش‌هاى قرآنى

فصلنامه پژوهش‌هاى قرآنى

فصلنامة «پژوهش‌هاى قرآنى» نشريه‌اى تخصصى در...
فصلنامه پیام جاویدان

فصلنامه پیام جاویدان

فصلنامه پیام جاویدان »پيام جاويدان» به صورت...
شناخت چهره واقعی منافقین

شناخت چهره واقعی منافقین

فی قُلُوبِهِمْ مَرَضٌ فَزادَهُمُ اللَّهُ مَر...
اولی الامر کیست؟

اولی الامر کیست؟

سوره نساء آیه شریفه: ۵۹ أَطِیعُواْ اللّهَ وَ...
ماهیت واقعی مشرکین وکفار

ماهیت واقعی مشرکین وکفار

آیه ششم سوره مبارکه بقره: إِنَّ الَّذینَ کَف...
جانشینان پیامبر(ص)

جانشینان پیامبر(ص)

سوره نساء آیه شریفه: ۵۹ أَطِیعُواْ اللّهَ وَ...

پیوند ها